شعر فارسی آیات غمزه

اسیر حُسن تو برگ گل است، شبنم هم

محمود حبیبی کسبی — Thu, 06 Apr 2023 23:22:00 GMT

اسیر حُسن تو برگ گل است، شبنم هم
دخیل عصمت تو آسیه‌ست، مریم هم

زِ هر دمت همه سر می‌رود عصارهٔ وحی
که با رسول خدا همسری و همدم هم

تو کیستی؟ جبل النور خانهٔ احمد
که تکیه کرده به نور تو کوه محکم هم

زلال چشمه ی تطهیر از تو جاری شد
گواه پاکی تو کوثر است، زمزم هم

دمید در برهوت حجاز یاس از تو
بهشت می‌شود از مقدمت جهنم هم

همین ز شأن تو کافی ست دخترت زهراست
فدای دختر تو عالم است و آدم هم

به دست زهره ی منظومه ی مطهر توست
فقط نه چرخش دستاس، هر دو عالم هم

عقیق عشق محمد، نگین حلقه ی توست
سر است حلقه ی تو از نگین خاتم هم

تو با رسول هم آیینه ای و هم آهی
برای درد دلش محرمی و مرهم هم

کلید قلب نبی دست توست، با این گنج
دگر نیاز نداری به اسم اعظم هم

به یک تبسمت از طور سینه ی یاسین
ملال می رود، اندوه می رود، غم هم

ز رنج شعب ابیطالب آسمان خم شد
ولی تو هیچ نیامد به ابرویت خم هم

نفاق خواست که ناخن کشد به ماه رخت
ولی نشد ز مقام تو ذره ای کم هم

نفاق، خواند تو را پیرزن، جوان بودی
رسول خواند تو را شیرزن، مکرم هم

برای یاری حق مال دادی و جان نیز
به محضر کرم تو گداست حاتم هم

به شرح حال رسول و بتول بعد از تو
فغان کم است، تأسف کم است، ماتم هم

«وَ أیْنَ مِثْلُ خَدیجَة؟»...

مریم سقلاطونی — Sat, 01 Apr 2023 13:47:00 GMT

معطر است نسیم از غبار تربت تو
اگرچه درد بزرگی‌ست درد غربت تو

کجاست مثل تو بانو؟ که جبرئیل امین
سلام حضرت حق را رسانده خدمت تو

چه افتخاری از این افتخار بالاتر
که خرج دین خدا شد تمام ثروت تو!

«وَ أیْنَ مِثْلُ خَدیجَة؟» برای خاتم عشق
نبوده واقعه‌ای تلخ‌تر ز رحلت تو

نه داغ حمزه، نه آزار مشرکان قریش
نبوده هیچ‌یک اندازهٔ مصیبت تو

سلام و عرض ارادت به محضرت بانو
که دین حق شده سرزنده با حمایت تو

مقام مادریِ بهترین زن عالم
خدا چنین به تو داده‌ست مزدِ زحمت تو

من زنی هستم که در خانه پیمبر داشتم

مهدی مردانی — Mon, 05 Jun 2017 00:29:00 GMT

فخر من نزد عرب این بود دختر داشتم
آیت من بود و در گهواره کوثر داشتم

هر چه عالم فخر دارد نزد من یک ارزن است
من زنی هستم که در خانه پیمبر داشتم

روزهایم شب نمی شد چشم او تا باز بود
سایه ی خورشید را همواره بر سر داشتم

عاشق این مرد بودن معجزه لازم نداشت
چشم هایش را از اول نیز باورداشتم

راه های آسمان را از زبان همسرم
مثل آواز پر جبریل از بر داشتم

آیه ها تکرار او بودند و عمری بر لبم
با طنین نام او قند مکرر داشتم

چشم بر من دوخت در شعب ابیطالب گریست
ناگهان یک آسمان در خود کبوتر داشتم

جان خود را بر سر این عشق دادم عاقبت
هدیه می دادم اگر صد جان دیگر داشتم

از جان و مال هر چه که دارم فدای تو

سیده تکتم حسینی — Sun, 04 Jun 2017 00:13:00 GMT

از جان و مال هر چه که دارم فدای تو
باقی فقط دلی ست که آن هم برای تو

با این که خاستگار برایم زیاد بود
اما نشسته بود دل من به پای تو

در چله ات چه بود که آدم نخواسته
اینگونه مست می شود از ربنای تو؟!

این بس مرا که از همه ی عمر خود دمی
با عشق همنفس بشوم در هوای تو

این بس مرا که لایق گهواره گی شوند
دستان من به خدمت خیرالنسای تو

خورشید را سلیقه ی تو کرده زردپوش
من کیستم که زرد بپوشم برای تو...

گاه تنها يک نفر هم يار دين باشد بس است

محمد میرزایی — Tue, 14 Jun 2016 22:42:00 GMT

گاه تنها يک نفر هم يار دين باشد بس است

يک نفر بانوى سرشار از يقين باشد، بس است

مال و ثروت -هرچه هم باشد- فداى راه دوست
هم نشين رحمةٌللعالمين باشد بس است

در نگاه شوم مردم بدترين باشد، ولى
در دل پيغمبر خود بهترين باشد بس است...

دخترش زهرا کجا و دختران اين و آن ؟!
حاصل عمرش اگر تنها همين باشد بس است

دختر او مادرى کرده براى شيعيان
مادرى مثل خديجه در زمين باشد بس است
¤

ما کجا و مدح او گفتن؟ معاذالله ...نه
نام ما تنهاى «گداى خوشه چين» باشد بس است

واژه هاى گنگ و بى معنا چه مى فهمند از او؟
انتهاى شعر بايد نقطه چين باشد ... بس است